خودم کردم که ...
هرچه کنی به خود کنی
وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ (شوری/30)
اين آيه به خوبى نشان مىدهد مصائبى كه دامنگير انسان مىشود يك نوع مجازات الهى و هشدار است (هر چند استثنائاتى دارد كه بعد به آن اشاره خواهد شد) و به اين ترتيب يكى از فلسفههاى حوادث دردناك و مشكلات زندگى روشن مىشود.
جالب اينكه در حديثى از امير مؤمنان على علیه السلام مىخوانيم: كه پيامبر گرامى خدا صلی الله علیه وآله فرمود:
خير آية فى كتاب اللَّه هذه الاية! يا على! ما من خدش عود، و لا نكبة قدم الا بذنب، و ما عفى اللَّه عنه فى الدنيا فهو اكرم من ان يعود فيه و ما عاقب عليه فى الدنيا فهو اعدل من ان يثنى على عبده:
" اين آيه (آیه فوق) بهترين آيه در قرآن مجيد است، اى على! هر خراشى كه از چوبى بر تن انسان وارد مىشود و هر لغزش قدمى، بر اثر گناهى است كه از او سر زده و آنچه خداوند در دنيا عفو مىكند، گرامىتر از آن است كه (در قيامت) در آن تجديد نظر فرمايد و آنچه را كه در اين دنيا عقوبت فرموده، عادلتر از آن است كه در آخرت بار ديگر كيفر دهد"! و به اين ترتيب اينگونه مصائب علاوه بر اينكه بار انسان را سبك مىكند او را نسبت به آينده كنترل خواهد نمود. ( تفسير نمونه، ج20، ص: 44)